ویژگیهای تشخیصی

 

مشخصه ی اصلی اختلال در زبان بیانی ، اشکال در رشد زبان بیانی است که در آن نمره های به دست در مقیاسهای استاندارد شده ی فردی در زمینه ی رشد زبان بیانی به میزان قابل ملاحظه ای پایین تر از نمره هایی استکه از مقیاسهای استاندارد استعداد ذهنی غیر کلامی ورشد زبان دریافتی به دست آمده است ( ملاک الف ). ممکن است در توانایی ایجاد ارتباط چه به صورت زبان کلامی و چه زبان اشاره ، مشکلاتی ظاهر می شوند . اشکالات مربوط به زبان بر پیشرفت تحصیلی یا شغلی و یا بر ارتباطات اجتماعی تاثیر می گذارند( ملاک ب ) نشانه های اختلال در زبان بیانی با ملاکهای اختلال زبان مختلط دریافتی بیانی یا اختلال فراگیر رشد مطابقت ندارند ( ملاک ج ) . اگر عقب ماندگی ذهنی ، نقیصه ی گفتاری حرکتی یا حسی ویا محرومیت محیطی وجود داشته باشند ، اشکالات مربوط به زبان برمشکلاتی که معمولا با این اختلالها همراه است افزوده می شود ( ملاک د). اگر یک نقیصه ی گفتاری حرکتی یا حسی یا بیماری عصبی وجود داشته باشد باید آن را روی محور 3 کد گذاری کرد .
 

مشخصه های زبان شناختی این اختلال با در نظر گرفتن شدت وسن کودک متغیر است. این ویژگیها عبارتند از محدودیت در میزان گفتار ، محدودیت دردامنه ی واژگان ، دشواری در یادگیری واژه های جدید ویافتن واژه ها ، اشتباهات واژگانی، جمله های کوتاه شده ، ساختهای دستوری ساده شده ، محدودیت در تنوع ساختهای دستوری ( مانند شکلهای فعل )، محدودیت در تنوع انواع جمله ( مانند جمله ی امری و سوالی )، حذف بخشهای مهم جمله ، استفاده از ترتیب واژهای غیر معمول و کندی رشد زبان . کارکرد غیر زبانی ( که با آزمونهای هوش عملی اندازه گیری می شود ) ومهارتهای مربوط به درک زبان معمولا در حدود عادی باقی می مانند.اختلال در زبان بیانی ممکن است یا اکتسابی و یا ناشی از رشد باشد .در اختلال نوع اکتسابی اشکال در زبان بیانی ممکن است یا اکتسابی یا ناشی از رشد باشد . در اختلال نوع اکتسابی اشکال در زبان بیانی پس از یک دوره ی رشد عادی و در نتیجه ی یک بیماری عصبی یا بیماری جسمانی ( مانند آنسفالیت ، آسیب سر ، تشعشع) رخ می دهد . در نوع مرتبط با رشد ، زبان بیانی اختلالی دارد که با یک آسیب عصبی یا منشاء شناخته شده رابطه ندارد . کودکان دچار این نوع اختلال اغلب سخن گفتن را دیر آغاز می کنند ومراحل رشد زبان بیانی را کندتر از حد معمول سپری می کنند.( Dsm IV-TR – صفحه ی 124-125)
 

ویژگیهای و اختلالهای توام

 

در کودکان خردسال اختلال واج شناختی شایعترین مشخصه ی همراه با اختلال در زبان بیانی است. همچنین ممکن است اختلال در سیالی و بیان زبان وجود داشته باشد که شامل سرعت زیاد و غیر عادی و ریتم غیر معمول گفتار و اشکالاتی در ساختار زبان ( مانند بریده گویی ) است. هر گاه اختلال در زبان بیانی اکتسابی باشد ، اشکالات گفتاری اضافی در آن شایع است که امکان دارد شامل مشکلات حرکتی تلفظ ، اشتباهات واج شناختی ، کندی گفتار ، تکرار هجاها ، الگوهای فشار و آهنگ یکنواخت باشد . در کودکان دبستانی مشکلات مربوط به مدرسه ویادگیری دروس ( مانند نوشتن دیکته ، بازنویسی یا کپی کردن جمله ها و هجی کردن ) که گاهی با ملاکهای اختلالهای یادگیری مطابقت می کند اغلب با اختلال در زبان بیانی همراه است. همچنین ممکن است اندکی اختلال خفیف در مهارتهای زبان دریافتی وجود داشته باشد ، ولی هرگاه این پدیده قابل ملاحظه باشد باید تشخیص اختلال زبان مختلط دریافتی بیانی را مطرح کرد .در سوابق این افراد تاخیر در رسیدن به رویدادهای مهم حرکتی، اختلال درهماهنگی حرکتی مربوط به رشد و بی اختیاری ادرار غیر معمول نیست . کناره گیری اجتماعی و برخی اختلال های روانی مانند اختلال کاستی توجه بیش فعالی عموما با اختلال در زبان بیانی همراه است .اختلال درزبان بیانی ممکن است با نابهنجاریهایی در الکتروآنسفالوگرام و تصویر برداری عصبی ، نارساگویی عضوی یا کنش پریشی و یا سایر علایم عصبی همراه باشد .
 

ویژگیهای خاص وابسته به فرهنگ وجنسیت

 

در سنجش رشد توانائی های ارتباطی باید به زمینه ی فرهنگی و زبانی افراد ، بویژه کسانی که در محیطیهای دو زبانه زندگی می کنند ، توجه شود .مقیاسهای استاندارد شده برای رشد زبان و استعداد ذهنی غیر کلامی باید با گروه زبانی و فرهنگی فرد مناسبت داشته باشد .( یعنی آموزنهایی که برای یک گروه تهیه و استاندارد شده اند ممکن است برای گروه دیگر هنجارهای مناسبی فراهم نکنند.) اختلال در زبان بیانی از نوع مربوط به رشد در پسران شایع تر از دختران است .
 

شیوع

 

برآوردهای شیوع نسبت به سن کودکان تغییر پیدا می کنند. در کودکان زیر 3 سال ، تاخیرهای زبانی بسیار رایج است و در 10 تا 15 درصد کودکان رخ می دهد .برآوردهای شیوع در سن آغاز دبستان تقریبا 3 تا 7 درصد است . نوع مربوط به رشد اختلال زبان بیانی شایعتر از نوع اکتسابی آن است .
 

دوره یا سیر

 

اختلال در زبان بیانی از نوع مربوط به رشد معمولا تا سن 3 سالگی شناسایی می شود ، هر چند انواع خفیف تر آن تا رسیدن به اوایل نوجوانی ، که زبان معمولا پیچیده تر می شود ممکن است آشکار نشود .امکان دارد نوع اکتسابی اختلال در زبان بیانی بر اثر ضایعات مغزی ، آسیب سر و یا سکته در هر سنی رخ دهد و آغاز آن ناگهانی است . پیامد اختلال در زبان بیانی از نوع مربوط به رشد متنوع است.اکثر کودکانی که دچار این اختلال هستند بهبود چشمگیر پیدا می کنند ، اما مشکلات نسبت اندکی از آنان تا بزرگسالی ادامه پیدا می کند .
 

بیشتر کودکان سرانجام در اواخر نوجوانی کمابیش تواناییهای زبانی بهنجار به دست می آورند ، اما ممکن است نارساییهای جزئی ادامه پیدا کنند.در اختلال زبان بیانی نوع اکتسابی ، دوره یا سیر و پیش آگهی به شدت ومحل آسیب مغزی ، وهمچنین به سن کودک و اندازه ی رشد زبان در زمان دچار شدن به اختلال بستگی دارد .بهبود بالینی در تواناییهای زبانی گاهی سریع وکامل است ، اما ممکن است نارساییهای ارتباطی و تواناییهای شناختی مربوط ادامه پیدا کنند.در سایر موارد ممکن است نارسایی جنبه ی پیشرونده داشته باشد.
 

الگوی خانوادگی

 

به نظر می رسد که اختلال در زبان بیانی از نوع مرتبط با رشد ، بیشتر در افرادی دیده می شود که در سوابق خانوادگی آنان اختلالهای ارتباطی و یادگیری وجود دارند ، ولی در نوع اکتسابی این اختلال شواهدی در مورد تراکم خانوادگی وجود ندارد .
 

تشخیص افتراقی

 

تفاوت اختلال در زبان بیانی با اختلال زبان مختلط دریافتی بیانی در وجود اختلال قابل ملاحظه در زبان دریافتی در مورد اخیر است ؛بسیاری از افراد دچار اختلال زبان بیانی مشکلات جزئی نیز در مهارتهای دریافتی دارند.
 

اگر ملاکها با اختلال اتیستیک یا اختلال فراگیر رشد مطابقت کنند تشخیص اختلال شدر زبانی بیانی مطرح نمی شود .البته در اختلال اتیستیک هم اختلال زبان بیانی وجود دارد ولی با ویژگیهای اختلال ارتباطی ( مانند استفاده ی کلیشه ای از زبان ) و وجود اختلال کیفی در تعامل اجتماعی و الگوهای رفتار کلیشه ای ، تکراری ، و محدود از اختلال بیانی و اختلال زبان مختلط دریافتی بیانی متمایز می شود . رشد زبان زبان بیانی و دریافتی ممکن است بر اثر عقب ماندگی ذهنی ، اختلال شنوایی ، نقیصه ی حسی دیگر ، نقیصه ی گفتاری حرکتی و یا محرومیت شدید محیطی دچار شود . وجود این مشکلات را می توان با آزمون هوش ، سنجی ، آزمون عصبی و بررسی سوابق تعیین کرد . اگر اشکالات زبان بر مشکلاتی که معمولا همراه با این اختلالها است افزوده شوند، تشخیص همزمان در اختلال زبان بیانی و اختلال زبان مختلط دریافتی بیانی ممکن است مطرح شود .کودکانی که به علت محرومیت محیطی تاخیرهایی در زبان بیانی دارند اگر مشکلات محیطی آنان برطرف شود امکان دارد به سرعت پیشرفت کنند.
 

در اختلال بیان نوشتاری مشکلی در مهارتهای نوشتاری وجود داردکه اگر کمبودهایی در بیان کلامی هم وجود داشته باشد ، مطرح کردن یک تشخیص اختلال در زبان بیانی اضافی ممکن است مناسب باشد . در لالی انتخابی گفتار بیانی چنان محدود است که امکان دارد به اختلال در زبان بیانی یا اختلال زبان مختلط دریافتی بیانی شبیه باشد . در بعضی زمینه ها مشاهده ی دقیق وتاریخچه ی مفصل برای تعیین وجود زبان بهنجار ضرورت دارد .در دوران کودکی زبان پریشی اکتسابی در رابطه بایک بیماری جسمانی اغلب پدیده ای گذرا محسوب می شود . تشخیص اختلال در زبان بیانی تنهاغ زمانی مناسبت دارد که اختلال در زبان پس از دوره ی بهبود سریع بیماری جسمانی ( مانند آسیب به سر یا عفونت ویروسی ) که عامل سبب شناختی است ، تداوم یابد.